บทที่ 142 ขอโทษ

ปริญญ์ทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความอ่อนเพลียและผล็อยหลับไปในทันทีโดยไม่ทันได้ตั้งนาฬิกาปลุก แม้แต่เสียงอึกทึกครึกโครมนอกกระท่อมน้ำแข็งยามที่แสงเหนือปรากฏขึ้นก็ไม่อาจปลุกเขาจากห้วงนิทราได้ ทำได้เพียงแค่ทำให้เขากระสับกระส่ายพลิกตัวไปมาด้วยความรำคาญใจในฝันเท่านั้น กว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าด้านน...